اولش گفتم ببینم، نبینم اما نهایتا تصمیم به تماشا کردن گرفتم.

خوب بود. کیفیت زندگی به نظرم خیلی مهمه. چیزی که اون دوتا

برای مدت کوتاهی اونجا داشتن.

اگه میشد تمام شکل زندگیو خود آدم تراش بده خیلی خوب میشد.

نمی دونم شاید الان این طور فکر می کنم و بعدها نظرم عوض بشه.

تگ: تایتانیک

پیدا کردن یه آدم رَندُم و گذروندن قسمتی از وقتش باهاش جالب به نظر

می رسه. به نظرم تو این جور مواقع حاصل ضرب کیفیت در مدت زمانی که

با اون شخص می گذرونی یک کمیت ثابته. بنابراین اگه زمانی که باهاش

می گذرونی رو کم بکنی- ولی نه خیلی زیاد کم که پایه های یه ارتباط نتونه شکل

بگیره- می تونی یه رابطه با کیفیت رو تجربه بکنی. در واقع تمام چیزی که می خوام

بگم اینه که یه بازه زمانی هست که در اون بازه کیفیت مقدار بیشینه داره.

طرف مریضه بعد هِی میاد نزدیک من. با این وجود من تو فکر اینم که چه طوری

ازش دور بشم که بهش برنخوره. هرجا هم که میری همه چیز طوری پیش میره

که دوباره میاد پیشت.

بعضی وقتا می خوام یه چیزی بگم یا بنویسم. کمی فکر می کنم

و بعد از مدتی منصرف میشم. تقریبا می تونم بگم بیشتر اوقات این حالت رخ میده.

حس می کنم یکی از اون آدمای رندم که راجع بهشون گفتم، می خوام سر راهم

قرار بگیره. با یک بازه زمانی کیفیت بیشینه.

من دوست دارم وقتی نظر کسی رو در مورد چیزی می پرسم خیلی دقیق به جنبه های مختلف نگاه بکنه و اگه اشکالی تو کار می بینه بگه.

شاید اولش حس خوبی بهم دست نده اما بعدش به فکر فرو میرم و نهایتا اگه درست گفته باشه کارشو تحسین می کنم.

در این مورد، اولش یک کم جا خوردم اما بعدش دیدم حرفاش درسته و باید تصحیح هایی اعمال بکنم.

چیزایی گفت که به فکر خودم نرسیده بود. خلاصه اینکه چیزای جدید یاد گرفتم.

در اینجا، در این لحظه که باید تمام تمرکزم روی این باشه که این کار رو

تموم بکنم دلم می خواد سرم به کار دیگه ای مشغول باشه. مخصوصا

حرف زدن. با کی؟ نمی دونم... .